UI Design: Marek Kasperski

Trzy wydarzenia miały wpływ na dzisiejszy wpis:

1. Żona ostatnio zwróciła mi uwagę - przeglądając część moich porozrzucanych w domu to tu, to ówdzie książek, że literatura, którą ostatnio się otaczam szybko się dezaktualizuje i w rezultacie niebawem będzie zasilać stosy makulatur. Sęk w tym, że ma rację :)
2. Przeprowadzam ostatnio rozmowy kwalifikacyjne na stanowisko do działu, rozmowy przez telefon. Okazuje się, że w dużym stopniu wiedza osób zajmujących się projektowanie stron WWW nie jest aktualizowana.
3. Czasem w rozmowach zadaję pytanie o czcionki - szeryfowe i bezszeryfowe, ich czytelność w Sieci, wielkość itp. Kolega z pokoju spytał się mnie w końcu, jakie ja mam zdanie w sprawie czcionek, biorąc pod uwagę fakt, że coraz częściej napotyka szeryfowe w sieci, od choćby Georgia.

I tu dochodzimy do sedna sprawy.

Wiedza z zakresu usability dezaktualizuje się i to dość szybko; zupełnie inaczej na przykład, niż wiedza z zakresu user experience, zwłaszcza gdy oparta jest o solidny rdzeń psychologii kognitywnej oraz psychofizjologii. Szybkość rozwoju technologii wpływa na czynnik dezaktualizacji usability, a w miarę stabilna sytuacja w ewolucji, na raczej stałą wiedzę na temat zachowań człowieka w ramach Human-Computer Interaction.

Jedną z najszybciej dezaktualizujących się w usability spraw jest optymalna rozdzielczość. Dziś to 1024x768 (XGA, EVGA, Extended Graphics Array), ale już z tendencją spadkową na rzecz 1280x1024 (SXGA, Super Extended Graphics). Sami zobaczcie.

Druga sprawa, która już obrosła mitem i jest typowym zabobonem usability, to czcionki. Gdy stare monitory CRT miały rozdzielczość 72dpi, nierównomiernie rozłożoną jasność i niski kontrast, szeryfy faktycznie były DUŻO mniej czytelne od czcionek bezszeryfowych. (Swoją drogą to dziwne, że MS zdecydował się wtedy, by domyślną czcionką - zarówno w ramach ustawień MSIE, jak i FrontPage - był Times New Roman). Dzisiejsze monitory LCD mają jednak już dużo większą rozdzielczość - 96dpi, a nawet do 120dpi! Równomiernie rozłożona jasność ekranu oraz duży kontrast, dają już możliwości czytania czcionek z ekranu zbliżone do druku (przykładowo czcionki w Windows mają 200dpi). Stąd nie ma już większego problemu z czytelnością szeryfowej Georgii z ekranu komputera (tym bardziej, że kształt Georgii wydaje się być tak dopracowany, jak bezszeryfowej Verdany).

Są też w końcu mity i zabobony w ramach projektowania tak wystandaryzowanych obszarów projektowania, jak GUI. Przykład: w ramach prac w MRM z grupą osób prowadziłem badania z użyciem systemu do clicktrackingu dla jednego z naszych klientów. Interesujące wyniki otrzymaliśmy m.in. w ramach użycia sond. Okazało się, że liczba klików na radiobuttony (czyli oddanie głosu) miało o 30% więcej kliknięć (użyć), niż potwierdzenie przyciskiem zatwierdzenia. Czyżby one-click był już tak rozpowszechnionym sposobem korzystania z interfejsów, że użytkownicy nie widzą potrzeby potwierdzenia swojego oddania głosu? Podobne tropy można znaleźć w ramach rozwoju interfejsów produktów firmy Apple: chociażby w Safari skorzystanie z niektórych operatorów w ramach Opcji nie potrzebuje zatwierdzenia dodatkowym buttonem "Zastosuj". Podobnie Microsoft w MS Vista wprowadził już gdzieniegdzie system przełączników (radiobutonów) bez potrzeby dodatkowej akceptacji osobnym buttonem.

No cóż, czas biegnie do przodu, wiedza się dezaktualizuje i łatwo się zatrzymać. A świat, również projektowania, jest pełen zabobonów.